دل خوشم با غزلی تازه همینم کافی ست

 تو مرا باز رساندی به یقینم کافی ست

به خدا عشق به رسوا شدنش می ارزد

و به مجنون و به لیلا شدنش می ارزد

دفتر قلب مرا وا کن و نامی بنویس

سند عشق، به امضا شدنش می ارزد

گر چه من تجربه ای از نرسیدن هایم

کوشش رود به دریا شدنش می ارزد

کیستم؟ باز همان آتش سردی که هنوز

حتم دارد که به اِحیا شدنش می ارزد

با دو دستِ تو فرو ریختنِ دم به دمم

به همان لحظه برپا شدنش می ارزد

دل من در سبدی، عشق به نیل تو سپرد

نگهش دار، به موسی شدنش می ارزد

سالها ... گر چه که در پیله بمانَد غزلم

صبرِ این کرم به زیبا شدنش می ارزد

شاعر : علی اصغر داوری

 نمیشه غصه ما رو یه لحظه تنها بـذاره

میشه این قافله ما رو توی ِ خواب جا بـذاره

من می خوام ، یه دست از آسمون بیاد

ما دو تـا رو ، ببره از اینجا و اون ور ِ ابرها بذاره

دلامون قرار گذاشتن همیشه با هم باشن

رو قـرارش نـکنه یهو دلـت پـا بــــذاره

دلم از اون دلـــای ِ قدیمیه ، از اون دلاست که ،

مـی خواد عاشق که شد ، پـا روی ِ دنیا بـذاره

یه پـا مجنون ِ دلم ، به شوق ِ لیلی که می خواد

بار و بـندیل و ببند ِ ، سـر به صحرا بذاره

بـی تو دنیا نـمی ارزه ، تو با من باش و بذار

همه ی دنیا منو همـیشه تنها بـذاره

من مـی خوام تـا آخر ِ دنیا تماشات بـکنم

اگـه ، زندگی بـرام چـشم تـماشا بـــذاره!