
ای آسمان ببار
ببار بر تن خسته ام تا شاید تسلی این قلب فرو ریخته ام از عشقی ناکام شوی.
ببار که تنها دستی که اشکهای خونینم را می شوید دست مهربان تو باشد.
ای آسمان ببار
ببار که فقط زمزمه ی دل نواز توست که از این مسلخ بی انتهای سکوت و تنهایی شب بیرونم می کشد.
ای آسمان ببار
ببار تا دل پردرد کوچه های پر پیچ وخم نا امیدی آب و جارو شوند.
تا این کوچه را از عزا بیرون کشی.
ای آسمان ببار
تا با چشمانی خونین اشک،سر بر دوش خسته ی تک درخت بید که سالهاست انتظار یار را می کشد بگذارم بلکه با قلبش آشنا شوم.
آشنایی با دلی پر درد که از هزاران دل بی درد زیباتر است
چرا که شکیبایی
در مقابل تلخی های این جاده ی بی انتهای زندگی نشان داده .
ای آسمان ببار.
ببار که تن خسته ام، اشک خونینم، مسلخ تنهایی و سکوتم، پیچ و خم کوچه ی نا امیدی ام، درخت بید و این جاده ی بی انتهای خون و جنون آمیز زندگی ام چشم بر چشم تو دوخته اند تا اشک بباری
بلکه دل آنها هم رخصت باریدن یابد.
ای آسمان ببار
ای آسمان ببار......








