.: :.

 

   

        ۳۱ارديبهشت تولد خودم

      ۲۷تیر تولد بهترینم

    

 

  عزیزم تولدت مبارک

 

 

 

 

                 اينم كيك تولد عزيز دلم 

 

 

براي تو....

تويي كه فقط فقط با ياد تو روزگارم به آرامش مي رسد. مي خواهم برايت از لبخندهايي كه هرگز روي لبهايم ظاهر نشده اند ودر برگريزان زندگي‌‍‍‌‍ راه  بودن را گم كرده اند...

مهربانم!مي خواهم خود را به دريا بسپارم امواج پريشان دريا مرا به جايي خواهند برد كه ديگر هيچ از تو بر زبان نياورم اما نمي دانم چگونه در آن نا كجا تو را فراموش كنم تنهايم مگذار در ميان اين واژه هاي نا مفهوم زندگي.من از چيزهايي كه هر لحظه مرا به قعر دريا مي برند مي ترسم از سايه خود وحتي از سايه ديوارها هم مي ترسم و هر چيزي كه مي خواهند مرا از تو دور كنند ، به حرفهايم نخند واقعا نمي دانم بي تو ضجه هاي تلخ بودن را به كدامين سو ببرم وبا مصيبت ، تنها ماندن را چه كنم.

تنها شقايق وجودم!از تو مي خواهم فانوست را برايم روشن نگه داري تا هيچ گاه غروب غم انگيزرا به فكر خود نسپارم ولي نمي دانم چرا كه هر بار كه مي خواهم با تمام وجود همچون باد به سويت بشتابم لرزشي سرتاسر وجودم را فرا مي گيرد.كاش مي شد به ديدارت بيايم اي آفتاب غروب كرده زندگي من !

اي كاش مي توانستم از گل هاي درخشان آسمان گردنبندي برايت بسازم وهمچون طوقي زيبا بر گردنت بياويزم ، اي كاش مي توانستم دستان پر مهرت را در دستانم بفشارم وسردي  روزها را با گرمي بهترين خاطره هاي زندگي ام با تو تمام كنم ، اي كاش بودي وگيسوانم را بر روي زانوانت پريشان مي كردم وبرايم نوازش مي كردي وآنگاه من با نگاه معصومانه خود مي گفتم كه چقدر         

                                                                           دوستت دارم

اي كاش چشم هايم در حصرت تديدن تو نمي سوخت كاش آفتاب محبت با تنم آشتي مي كرد دست نوازشگر رود اشكهايم را مي شست وغنچه هاي لبخند با آمدن تو در باغچه لبهايم باز مي شد و اي كاش تو مي دانستي كه در اين فاصله ها اشك هاي داغم آغوش مهربان تو را انتظار مي كشند.

         

 لطف كن اي دوست از رخ پرده بگشا ناز كم كن

                               دل تمنايي زدلبر غير ديداري ندارد

 

 

 

 

 

عاشق                           عاشق تر

 

نبود در تار و پودش           دیدی گفت عاشقه عاشق

نبودش 

امشب همه جا حرف  از آسمون و مهتابه  ،  تموم خونه دیدار این خونه

فقط  خوابه ، تو که رفتی هوای  خونه تب داره  ،  داره  از درو دیوارش غم

عشق تو می باره ، دارم می میرم از بس غصه خوردم ،  بیا بر گرد تا ازعشقت

نمردم، همون که فکر نمی کردی نمونده پیشت، دیدی رفت ودل ما رو سوزوندش

حیات خونه دل می گه درخت ها همه خاموشن، به جای کفتر و  گنجشک  کلاغای

سیاه پوشن ،  چراغ  خونه  خوابیده  توی  دنیای خاموشی  ،   دیگه  ساعت رو

طاقچه شده کارش فراموشی  ،  شده کارش فراموشی  ،  دیگه  بارون  نمی

باره  اگر چه  ابر سیاه  ،  تو که  نیستی  توی  این خونه ،   دیگه  آشفته

بازاریست  ،  تموم  گل ها  خشکیدن مثل خار بیابون ها ،  دیگه  از

رنگ  و رو رفته ، کوچه و خیابون ها ،،، من گفتم و یارم گفت

گفتیم و سفر کردیم،از دشت شقایق ها،با عشق گذرکردیم

گفتم اگه من مردم ، چقدر به من وفاداری، عشقو

به فراموشی ،چند روزه تو می سپاری

گفتم که تو می دونی،سرخاک

تو می میرم ، ولی

تا لحظه مردن

نمی گیرم

دل از

 تو

 

|+|