به نام او که یادش ترنم عارفانه زندگیست

27ღ♥ღ تیر روز تولد عشقمهღ♥ღ

harfedeln — Mon, 13 Jul 2009 07:47:18 GMT

  امروز روز قشنگ ترين بهونه ي زندگی من،

روز تولد تك گل سرخ زندگي من

چه لطیف است حس آغازی دوباره، و چه زيباست رسيدن دوباره به روز زيباي آغاز تنفس... و چه اندازه عجيب است ، روز ابتداي بودن! و چه اندازه شيرين است امروز... روز ميلاد... روز تو! روزي که تو آغاز شدي!

تولدت مبارک...



نگاهم كن ....

آرام آرام مي آيد

تولد زيبايي از جنس نور

تولد عشق

آري

يادم هست !

آن روز كه چشم

به دنياي پوچ آدم ها باز كردي

چشمان تيره من

به دنبال نگاه زيباي تو بود

و قلب پاك تو انگار با من بود

و صدايي كه در گوش آسمان مي پيچد

زيبايي ، پاك چون فرشته ها

به زمين هديه شد

و من آرام گريستم

انگار ميدانستم كه لايق روح بزرگ تو نيستم

و ميدانستم كه نگاهت

روزي خرابم مي كند...

شب تولد تو بود و من

ترانه هاي قلب عاشق خويش را

تقديم سال هاي تنهايي تو مي كنم

تولدت مبارك

عاشقانه دوستت دارم تا ابد

حتي اگر قرار باشد

شبي بي چراغ ، در حسرت يافتنت

تمام پس كوچه ها را

  زير باران ، قدم بزنم.

در همه عالم گشتم و عاشق نشدم تو چه بودی كه تو را دیدم و دیوانه شدم

آپ آخر

harfedeln — Sun, 21 Sep 2008 12:06:18 GMT

خدایا !

با خورشید می نویسم با ابر می گریم ، با ستاره درخشان می شوم .

خدایا ، ای تنها موجود بی نیاز ، به درگاهت آمده ام تا وجود تو مرا همراهی کند .

خدایا ، این انسان که تو او را آفریدی ، نیازمند توست ، او را یاری ده که جز تو پناهی و تکیه گاهی برایش نیست .

خدایا ، هستی ام به تو ریشه دارد ، مرا از هستی ام که خود عطا کرده ای دور مگردان .

خدایا ، سکوت صحرا را با نغمه ی بلبلکان شادباش می دهم ...

خدایا ، امیدم را ناامید مگردان .

خدایا از شفق آسمانت به طلوع سپیده پناه می برم تا زندگی ام جلای محبت گیرد.

آنچه را كه كرم ابريشم پايان دنيا مي پندارد ، از نظر پروانه آغاز زندگي است !

اين است نهايت زندگي . پيله اي به دور خود تنيده ام . پيله اي به نام زندگي ، هر روز تاري و پودي ، هر روز مي بافمش . در بندم و گويي آزادم . هر تاري يك خاطر و هر پودي يك خاطره . تارهايي ظريف . يك روز اين طرف ، روز ديگر آن طرف . انقدر مشغولم كه گويي زندگي اينست . مي بافمش به رنگ ، مي بافمش به ناز و اينست زندگي ، گره اي در هم و تنيده به هم ؛ تاری و پودی ... هر روز سنگین تر ... هر روز پیچیده تر ... حرکت سخت تر ...

می بافم و می بافم ، گره ای باز می کنم و .... باز می بافم . باز هم گره ای و امروز ....

روز رفتن است ... و

چه سخت است رفتن ، چه سخت !

پس این همه که بافته ام چه ؟!!!

پس این همه بار که بر دوش دارم....؟!!!

امروز روز رفتن است و من چه خسته .

خسته از این همه تنیدن . حالا که این همه سنگین شده ام برایم رفتن چه دشوار است .

باید همه ی تارها را پاره کنم. هر چه بافته ام را بشکافم .

آه ، نور.....

تمام زندگی ام ، تمام این بندهای خاکی ، که باعث شده بود این همه نور را نبینم .

باید همه ی آنچه را که بافتم رشته کنم .

آه ، خدایا ، چه نوری ! چه گرمایی !

هر آنچه خود بافته ام زندگی ام را سرد کرده بود....

تمام آنچه بافته ام ... اینها تمام عمرم است ، تمام زندگی ام و....

چه سرد!

چه سخت!

چه بی نور!

آه ، باید بروم ، باید تمام بندهای پشت سرم راببرم.

نیروی مرموزی مرا به اعماق می برد ، پرده ها از جلوی چشمانم کنار می رود ، محیط اطرافم وضوح بیشتری می یابد ، خودم واقعی تر شده ام ، انگار حالا مرکز جهان شده ام ، هیچ رنگی نیست که جهان واقعیت شود ... هیچ مفهومی که خاطرم را بیازارد....

هیچ چیزی که به آن متعلق باشم ...

کم کم ، بار هستی ، سبک و سبک تر می شود ، با همان آهنگی که با تنیدن تارها رفته رفته سنگین تر شده بود.

حقیقت به همین سادگی ، به همین زیبایی و به همین نزدیکی است .

دریغا ، که زمین ؛ دل مشغولی این همه بازی بود....

مبادا دیرم شده باشد ؟؟!!!!!!!!!!

باید زودتر تارها را رشته کنم . آه ، باید بروم ...

خدایا ، نور... و

بعد

بالهای پرواز و رها شدن و دور شدن از این همه بند خاکی ....

و اینبار خود زندگی ... پرواز در نور ... پرواز در ملکوت و آغاز راه ...

زندگی ما هم به همین گونه است مثل تنیدن تار تنهایی به دور خود و بعد رهایی و آغاز ، به همین خاطر است که جدا شدن و پرواز کردن برایمان سخت و دشوار است!

آغاز راه و بافتن تارها آسان است ولی رشته کردن و جدایی و پایان راه سخت است !

زندگی ما هم درست مثل کرم ابریشم است ، که آنقدر در پیله ی خود می پیچیم ، آنقدر بار گناه بر روی بالهای فرشته هایمان می گذاریم که دل کندن و رفتن برایمان سخت و طاقت فرساست!

ولی آغاز زندگی وقتی است که باید برویم ، باید جدا شویم ، آن زمان است که باید پرواز کنیم که اگر بال های نجات نداشته باشیم در ملکوت و آسمان ها سقوط می کنیم .

ماندن و عادت کردن آسان است و رفتن تغییری است دشوار !

و چه خوب است که حتی در تنهایی خویش ، حتی زمانی که در حال تنیدن پیله های حسرت به دور خود هستیم به فکر پرواز کردن و رفتن هم باشیم تا به اوج زیبایی و عشق برسیم و مانند پروانه پایان زندگی را آغاز راه بدانیم !!!!!

بي تو مهتاب شبي باز از آن كوچه گذشتم ،

همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم

شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق ديوانه ، كه بودم

در نهانخانه ي جانم ، گل ياد تو درخشيد

باغ صد خاطره خنديد ، عطر صد خاطره پيچيد :

يادم آمد كه شبي با هم از آن كوچه گذشتيم

پرگشوديم و در آن خلوت دلخواسته گشتيم

ساعتي بر لب آن جوي نشستيم

تو ، همه راز جهان ريخته در چشم سياهت

من همه ، محو تماشاي نگاهت

آسمان صاف و شب آرام :

بخت خندان و زمان رام

خوشه ي ماه فرو ريخته در آب

شاخه ها دست برآورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ

يادم آمد : تو به من گفتي :

از اين عشق حذر كن!

لحظه اي چند بر اين آب نظر كن

آب آيينه ي عشق گذران است ،

تو كه امروز نگاهت به نگاهي نگران است

باش فردا كه دلت با دگران است

تا فراموش كني ، چندي از اين شهر سفر كن !

با تو گفتم « حذر از عشق !؟ ندانم »

سفر از پيش تو ؟ هرگز نتوانم ، نتوانم !

روز اول ، كه دل من به تمناي تو پر زد

چون كبوتر لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدي ، من نرميدم ، نگسستم ...

باز گفتم كه « تو صيادي و من آهوي دشتم

تا بدام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم ، نتوانم !»

اشكي از شاخه فروريخت

مرغ شب ناله ي تلخي زد و بگريخت

اشك در چشم تو لرزيد

ماه بر عشق تو خنديد!

يادم آمد كه : دگر از تو صدايي نشنيدم

پاي در دامن اندوه كشيدم

نگسستم ، نرميدم.

رفت در ظلمت غم ، آن شب و شبهاي دگرهم ،

نگرفتي دگر از عاشق آزرده خبر هم ،

نكني ديگر از آن كوچه گذر هم ...

بي تو ، اما ، به چه حالي من از آن كوچه گذشتم!!!!

تقدیم به بهترینم

harfedeln — Sat, 16 Aug 2008 07:09:18 GMT

براي تو مي نويسم..........

براي تويي كه همدم شب هاي بي كسي ام هستي ، براي تويي كه در شب هايي كه موج حسرت و تنهايي آزارم مي داد در كنارم بودي ، باورم كردي ، عاشقانه در طلوع غم انگيزترين لحظات زندگيم دستم را گرفتي ، بلندم كردي ، من بالهايم را از دست داده بودم ، تمام چتر نجات هايم را به دست باد سپرده بودم ، دل به آسمان سياهي ها بسته بودم ، من از هواپيماي زندگي باري ديگر سقوط كردم ، تمام آرزوهايم از دستم ليز خورد، به ته پل رسيدم ، ديگر راهي براي بازگشت نداشتم اما با آمدنت زندگي را به من هديه كردي ، عشقت را ، قلبت را كه زيباترين و پرمهرترين هديه ي يك انسان است به من هديه كردي.

بي تو وا‍ژه ها برايم بي معنا بود ولي با آمدنت به من معني زيباترين واژه هاي هستي را آموختي ، ياد دادي كه واژه ها هم مي توانند احساس را از فرسنگ ها فاصله ابراز كنند.

نمي دانم اين شور و هيجان وصف ناپذيرم را كه پر از احساس و باور عشق است چگونه نصيبت كنم.

آن زماني كه نيازت دارم در كنارم باش من بي تو به كدامين سو غم هايم را بسپارم .

دوست دارم اين بار با هم سوار هواپيماي زندگي شويم ، با هم بليط را بدهيم اما اين بار نه تو خيال باشي ، نه عشقت ؛ نه احساست !

دوست دارم اين بار اگر روزگار مانع شد ، باعث شد كه همديگر را فراموش كنيم باز هم من خود را به آسمان پشت پنجره بسپارم ، باز هم من در آخر بازي بازنده باشم ، مهربانم تو برايم قشنگترين و زيباترين احساسي !

دوست دارم آغوشم را در موج هاي زندگي براي تو بگشايم تا موج ها تو را به قعر مشكلات نسپارند و تو نيز من را به دست حسرت !

من در قلبم را اين بار هم باز كردم ولي تو آخرين مسافر قلبم هستي ، دوست دارم كوله بارت را در مسافر خانه ي قلبم بگذاري و همسفر خوبي براي هم باشيم و هميشه در قلبم بماني و حتي اگر روزي قلب شيشه ايم را شكستي و رفتي باز هم قلبم با همه ي احساس تو را بخواند.

اي كاش كه اين بار تو نيز خيال نباشي و حتي اگر خيال هم هستي ، خنده هايت ، رفتنت و همه ي دنيايت و همه ي عشقت برايم خيالي شيرين باشد.

دوست دارم اين بار براي تو كه آخرين مسافر قلبم هستي بهترين و زيباترين نقش ها را بازي كنم.

دوست دارم اگر روزي تنهايم گذاشتي باز هم من آهي باشم كه روي لب هايت باقي بماند ، چون باز هم در كنارت هستم.

عاشقانه دوستت دارم تا ابد.....

حتي اگر مرا به دست فراموشي بسپاري!

بيا ما نيز مثل روح باران

به روي يك رز تنها بباريم

بيا در باغ بي روح دلي سرد

كمي روياي نيلوفر بكاريم

بيا در يك شب آرام و مهتاب

كمي هم صحبت يك ياس باشيم

اگر صد بار قلبي را شكستيم

بيا يك بار با احساس باشيم

بيا در ساحل نمناك بودن

براي لحظه اي يكرنگ باشيم

بيا تا مثل شب بوهاي عاشق

شبي ما هم كمي دلتنگ باشيم

اگر چه قصه دل ها دراز است

بيا به آرزو عادت نماييم

بيا با آسمان پيمان ببنديم

كه تا او هست ما هم با وفاشيم

بيا در لحظه ي سرخ نيايش

چو روح اشك پاك و ساده باشيم

بيا هر وقت باران باز باريد

براي گل شدن آماده باشيم

آدم ها به خاطر يك دليل و يا براي يك فصل و يا براي يك عمر وارد زندگيت مي شوند وقتي بداني كه متعلق به كدام يك از اين دسته ها هستند آن گاه بهتر مي تواني با آن ها بر خورد كني.

وقتي كسي براي دليل خاصي در زندگيت وجود دارد بدان معني است كه نيازي در تو سبب اين دوستي گشته است.

آن ها آمده اند تا تو را ياري كنند تا بر مشكلي فائق آيد . راهنمائيت مي كنند تو را حمايت مي كنند و تو را فيزيكي ، احساسي و يا رواني پشتيباني مي كنند .

آنها شبيه به فرستاده اي از خدا هستند و واقعا هستند .

زماني كه به وجودشان احتياج داري در كنارت هستند . پس زماني مي رسد كه بدون آن كه اشتباهي مرتكب شده باشي با كارهايشان به اين دوستي خاتمه مي دهند گاهي مي ميرند ، گاهي دور مي شوند، و گاهي دوري مي كنند و وادار مي كنند تا دور شوي .

چيزي كه بايد متوجه آن باشيم اينست :

كه نياز و خواست ما به پايان رسيده و كار آن ها به اتمام رسيده است دعاهايت مستجاب گشته و حال ديگر زمان حركت است .

بعضي از آدم ها براي يك فصل وارد زندگيت مي شوند چرا كه زمان رشد و يادگيري و شراكت تو فرا رسيده است آن ها تجربه آرامش برايت به ارمغان مي آورند و تو را مي خندانند .

حتي ممكن است چيزهايي را به تو آموزش دهند كه هرگز قبلا انجام نداده بوديد آن ها حقيقتا لحظات خوش را برايت فراهم مي كنند آن ها را باور كن.

آن ها واقعي هستند اما فقط براي يك فصل .

يك دوستي براي تمام عمر ، چيزي است كه به تو درس زندگي مي آموزد.

چيزهايي كه سبب مي گردند تا بتواني پايه هاي احساسي زندگيت را هر چه مستحكمتر بسازي و وظيفه تو در اين ميان آن است كه اين درس ها را بپذيري .

او را دوست بداري و آن چه را آموخته اي در ارتباطت با ديگران و محيط اطرافت به كار بندي.

گفته مي شود كه عشق كور است اما دوستي ، نهان بين.

از اين كه بخشي از زندگيم هستي از تو ممنونم .

چه براي يك دليل ، چه براي يك فصل و چه براي تمام عمر!

harfedeln — Fri, 11 Jul 2008 11:49:18 GMT

خدايا

به هر كسي كه دوست مي داري بياموز كه :

عشق از زندگي كردن بهتر است . و به هر كس كه دوست تر مي داري بچشان كه :

دوست داشتن از عشق برتر .

او بود كه به من آموخت :

دوست داشتن از عشق برتر است !

عشق يك جوشش كور است و پيوندي از سر نا بينايي .

اما دوست داشتن پيوندي است خودآگاه و از روي بصيرت روشن وزلال .

عشق بيشتر از غريزه آب مي خورد و هر چه از غريزه سر زند بي ارزش است و دوست داشتن از روح طلوع مي كند و تا هر جا كه يك روح ارتفاع دارد دوست داشتني نيز همگام با آن اوج مي يابد.

عشق در غالب دلها در شكل ها و رنگهاي تقريبا مشابهي متجلي مي شود و داراي صفات و حالات و مظاهر مشتركي است .

اما دوست داشتن در هر روحي جلوه اي خاص خويش را دارد و از روح رنگ مي گيرد و چون روح ها بر خلاف غريزه ها هر كدام رنگ و ارتفاع و بعد و طعم و عطر خويش دارد ، مي توان گفت كه به شماره هر روحي ، دوست داشتني هست .

عشق با شناسنامه بي ارتباط نيست و گذر فصل ها و عبور سالها بر آن اثر مي گذارد .

اما دوست داشتن در وراي سن و زمان و مزاج زندگي مي كند و بر آشيانه بلندش ، روز روزگار را دستي نيست.....

عشق در هر رنگي و سطحي ، با زيبايي محسوس ، در نهان يا آشكار رابطه دارد.

چنانچه مي گويند :

شما بيست سال بر سن معشوقتان بيافزاييد . آنگاه تاثير مستقيم آن را بر احساستان مطالعه كنيد!

اما دوست داشتن چنان در روح غرق است و گيج و جذب زيباييهاي روح كه زيباييهاي محسوس را به گونه اي ديگر مي بيند.

عشق طوفاني و متلاطم و بوقلمون صفت است .

اما دوست داشتن آرام و استوار و پر وقار و سرشار از نجابت است.

عشق با دوري و نزديكي در نوسان است .

اگر دوري به طول انجامد ضعيف مي شود ، اگر تمام دوام يابد به ابتذال مي كشد .

وتنها با بيم و اميد و تزلزل و اضطراب و ديدار وپرهيز، زنده و نيرومند مي ماند .

اما دوست داشتن با اين حالات نا آشنا است .

دنيايش دنياي ديگري است .

عشق جوششي يك جانبه است . به معشوق نمي انديشد كه كيست؟!!

يك خودجوشي ذاتي است ، و از اين رو هميشه اشتباه مي كند و در انتخاب به سختي مي لغزد .

و همواره يك جانبه مي ماند.

و گاه ، ميان دو بيگانه نا همانند ، عشقي جرقه مي زند و چون در تاريكي است و يكديگر را نمي بينند، پس از انفجار، اين صاعقه است كه در پرتو روشنايي آن ، چهره يكديگر را مي توانند ديد و در اينجاست كه گاه ، پس از جرقه زدن عشق ، عاشق و معشوق كه در چهره هم مي نگرند ، احساس مي كنند كه همديگر را نمي شناسند و بيگانگي و نا آشنايي از عشق كه درد كوچكي نيست فراوان است .

اما دوست داشتن در روشنايي ريشه مي بندد و در زير نور سبز مي شود و رشد مي كند و از اين رو است كه همواره پس از آشنايي پديد مي آيد ، در حقيقت ، در آغاز دو روح خطوط آشنايي را در سيما و نگاه يكديگر مي خوانند ، و پس از آشنا شدن است كه خودماني مي شوند ، دو روح ، نه دو فرد كه ممكن است دو نفر با هم در عين رو در بايستي ها ، احساس خودماني بودن كنند ، و اين حالت به قدري ظريف و فرار است كه به سادگي از زير دست احساس و فهم مي گريزد.

عشق زيبايي هاي دلخواه را در دوست مي آفريند و دوست داشتن زيبايي هاي دلخواه را در دوست مي بيند و مي يابد .

عشق يك فريب بزرگ و قوي است و دوست داشتن يك صداقت راستين و صميمي ، بي انتها و مطلق....

عشق بينايي را مي گيرد و دوست داشتن مي دهد....

عشق در دريا غرق شدن است و دوست داشتن در دريا شنا كردن.

او بو كه به من آموخت كه :

دوست داشتن برتر از عشق است ! ..........

بهترين قصه دنيا

قصه دو تا پرندست

هرکي که عاشقتره

قلبش برندست



تو قفس اسيرن اما

با دو بال ِ عشق و رويا



ميرسن به هم هزار بار

چشم به راه صبح فردا



ميکشن عکس دو تا قلب

رو تن ِ سرد ِ يه ميله

آرزو دارن که تا صبح

دلاشون از غم نميره



کاش مي شد که آرزوشون

جون ِ واقعي بگيره

ولي افسوس که دلاشون

توي اين قفس ميميره

من به عشقت امشب اما

دل ِ يک قفس شکستم

با دو خط شعر و ترانه

دل و از قفس گسستم

ميدونم که واقعيت

از يه رويا جون ميگيره

ميدونم که آرزومون

رنگ ِ واقعي ميگيره...

چشمانت را ببند و آرام نفس بکش

گوش کن!      صدای موج را میشنوی ؟؟؟

نسیم نم دار دریا را به روی گونه ات لمس

می کنی ؟؟؟

آسمان ابری شده ...

و چه هوای تازه ایست ! این هوای با تو بودن !

روی ساحل بنشین و بگذار ردپایمان را موج با خود ببرد تا دل اقیانوس !

وقتی تو هستی ...تا همیشه هستی

و من هستم تا  همیشه !

دگر ردپا ی ما چه کسی را به دنبالمان خواهد کشاند ؟؟؟

وقتی تمام دنیا کنار من است دیگر ردپایم برای چه کسی باقی بماند؟؟؟

بگذار موج ردپایمان را با خود ببرد ....

خیس می شویم از امواج و من آرام در کنار تو نشسته ام ....

آنقدر منتظر میمانیم تا دریا طوفانی شود ...

آنگاه با فریاد آسمان و خروش امواج همصدا خواهم شد و فریاد خواهم زد

که تو را روزی خواهم یافت و با چشمهای باز رد پایم را به دست موج خواهم سپرد ....

با چشم های باز .....

چشم هایت را باز کن .... هنوز موجی به پای ردپای من نرسیده ....



                           هنوز ساحل آرام و خلوت است ... بی تو ... بی من

harfedeln — Mon, 12 May 2008 16:29:18 GMT

۳۱ارديبهشت تولد خودم

۲۷تیر تولد بهترینم

عزیزم تولدت مبارک

اينم كيك تولد عزيز دلم

براي تو....

تويي كه فقط فقط با ياد تو روزگارم به آرامش مي رسد. مي خواهم برايت از لبخندهايي كه هرگز روي لبهايم ظاهر نشده اند ودر برگريزان زندگي‌‍‍‌‍ راه بودن را گم كرده اند...

مهربانم!مي خواهم خود را به دريا بسپارم امواج پريشان دريا مرا به جايي خواهند برد كه ديگر هيچ از تو بر زبان نياورم اما نمي دانم چگونه در آن نا كجا تو را فراموش كنم تنهايم مگذار در ميان اين واژه هاي نا مفهوم زندگي.من از چيزهايي كه هر لحظه مرا به قعر دريا مي برند مي ترسم از سايه خود وحتي از سايه ديوارها هم مي ترسم و هر چيزي كه مي خواهند مرا از تو دور كنند ، به حرفهايم نخند واقعا نمي دانم بي تو ضجه هاي تلخ بودن را به كدامين سو ببرم وبا مصيبت ، تنها ماندن را چه كنم.

تنها شقايق وجودم!از تو مي خواهم فانوست را برايم روشن نگه داري تا هيچ گاه غروب غم انگيزرا به فكر خود نسپارم ولي نمي دانم چرا كه هر بار كه مي خواهم با تمام وجود همچون باد به سويت بشتابم لرزشي سرتاسر وجودم را فرا مي گيرد.كاش مي شد به ديدارت بيايم اي آفتاب غروب كرده زندگي من !

اي كاش مي توانستم از گل هاي درخشان آسمان گردنبندي برايت بسازم وهمچون طوقي زيبا بر گردنت بياويزم ، اي كاش مي توانستم دستان پر مهرت را در دستانم بفشارم وسردي روزها را با گرمي بهترين خاطره هاي زندگي ام با تو تمام كنم ، اي كاش بودي وگيسوانم را بر روي زانوانت پريشان مي كردم وبرايم نوازش مي كردي وآنگاه من با نگاه معصومانه خود مي گفتم كه چقدر

دوستت دارم

اي كاش چشم هايم در حصرت تديدن تو نمي سوخت كاش آفتاب محبت با تنم آشتي مي كرد دست نوازشگر رود اشكهايم را مي شست وغنچه هاي لبخند با آمدن تو در باغچه لبهايم باز مي شد و اي كاش تو مي دانستي كه در اين فاصله ها اشك هاي داغم آغوش مهربان تو را انتظار مي كشند.

لطف كن اي دوست از رخ پرده بگشا ناز كم كن

دل تمنايي زدلبر غير ديداري ندارد

عاشق عاشق تر

نبود در تار و پودش دیدی گفت عاشقه عاشق

نبودش

امشب همه جا حرف از آسمون و مهتابه ، تموم خونه دیدار این خونه

فقط خوابه ، تو که رفتی هوای خونه تب داره ، داره از درو دیوارش غم

عشق تو می باره ، دارم می میرم از بس غصه خوردم ، بیا بر گرد تا ازعشقت

نمردم، همون که فکر نمی کردی نمونده پیشت، دیدی رفت ودل ما رو سوزوندش

حیات خونه دل می گه درخت ها همه خاموشن، به جای کفتر و گنجشک کلاغای

سیاه پوشن ، چراغ خونه خوابیده توی دنیای خاموشی ، دیگه ساعت رو

طاقچه شده کارش فراموشی ، شده کارش فراموشی ، دیگه بارون نمی

باره اگر چه ابر سیاه ، تو که نیستی توی این خونه ، دیگه آشفته

بازاریست ، تموم گل ها خشکیدن مثل خار بیابون ها ، دیگه از

رنگ و رو رفته ، کوچه و خیابون ها ،،، من گفتم و یارم گفت

گفتیم و سفر کردیم،از دشت شقایق ها،با عشق گذرکردیم

گفتم اگه من مردم ، چقدر به من وفاداری، عشقو

به فراموشی ،چند روزه تو می سپاری

گفتم که تو می دونی،سرخاک

تو می میرم ، ولی

تا لحظه مردن

نمی گیرم

دل از

تو

harfedeln — Wed, 19 Mar 2008 10:29:18 GMT

سلام اي سال نو ، اي وامدار لحظه هاي روشن فردا ، خداحافظ تو را اي كهنه سال ، اي خاطرات شاد و نازيبا ، سلام اي سبزي و آب زلال و سايه هاي بيد ، هله ، اي آفتاب پاك پر اميد ، خداحافظ تو را يلدا و شبهاي زمستاني ، سلامم بر تو اي سالي كه مي آيي ، طراوت پيشه ، پاك اهورايي ، بهار سبز رويايي ، چه سر مستم ، كه مي آيي ، درودم بر تو اي فصل شكفتن ، آشناي با طراوت مهربان ميلاد باريدن . خداوندا بگردان چون بهاران حال من را سوي آن حالي كه مي داني . جان سرو زيبا سبز خواهم شد . سان قاصدك ها من رها از غصه خواهم شد . شما را ، حوض آبي ، ابربغض آلوده اي زيبا ، كلام ناودان قصه گو .

خدايا كاسه تقدير آورده ام و نجوا گونه ، قاشق مي زنم تا صبح ، عطا كن قسمت من را تو بهروزي به قدر ظرف من ، نه قدر مهر چون تو معبودي ،كريما !

روزي ام را عاشقي فرما ، خدايا قطره ي اشكي عطايم كن ببارم گاه گاهي ، رو به درگاهي ، خدايا سال ها و لحظه هاي رفته ام ، رفتند مرا اينك تو سال و لحظه هاي با سعادت هديه ام فرما . به من آرامشي ، مهري ، عنايت كن .

خدايا باور افسردگان را چون بهاران زندگاني ده و روح خستگان را هم خروشي جاودانه ده ، كويري قلب تنهايان آبياري كن ، به كوي بي كسان يك مهرباني آشنايي را تو راهي كن .

هر آن كس را كه ، با هجر عزيزي امتحان كردي به ياد خاطرش ، عاشقانه زندگي كردن ، تلافي كن .

بسوزان ريشه هاي سرد نفرت را ، حبيبا سال نو را سال نور و عاشقي فرما .

بزرگا زندگي كردن نشانم ده ، و راه و رسم دل دادن ، ستادن پيش پايم نه ، به گامم لذت با هم نشستن ، مهر ورزيدن عنايت كن .

فهيم ارزش هر لحظه ام گردان ، بدانم خنده در آيينه زيباست . بفهمم بغض در آيينه دست ماست . بخوانم با قناري ها خدا اينجاست .

بجويم من خدايم ، چون كه حق زيباست . عزيزا هفت سين عيدمان را سايه سار سبز سيماي سحر خيزان سرو انديش سالمي مرحمت فرما .

خدايا ، باور تغيير را اين كيميا درس بهاران را در اعماق قلوب يخ زده گرم و شكوفا كن .

تو خار هر كدورت را به گلبرگ گذشتي بي اثر گردان . چكاوك را تو ياري كن ، به آوازي دل همسايمان را شاد گرداند . به خوشبختي نشان كوچه بن بست ما را ده . خدايا در طلوع سال نو آغاز راه سبز فرداها تو قلب هر مسافر را به نور معرفت آگاه به رمز و راز زيباي سفر فرما ، بفهمان زندگي بي عشق نازيباست كه قدر لحظه ها در لحظه ناپيداست .

سال نو مبارک

تمام زندگيمان در خيال و وهم خلاصه شده . خيال هايي كه سياه اند و من تمام اين سياهي ها را حس مي كنم . زندگي كه مي خواست شروع كند ، خيالي بود رنگي با پنجره هاي رو به آشنايي . اين زندگي خانه اي داشت شيشه اي و به پاكي آب !

بليط را داد و هم سفرش را انتخاب كرد ، با هم سوار شدند ، سوار هواپيماي زندگي ، عهد بستند ، عهد بستند كه دوست داشته باشند ، كه پشيمان نشوند ، كه نروند .

گذشت ، سالهايي گذشت . آدمكي كه معشوق بود عادت كرده بود ، ديگر او هم عاشق بود ،اما آدمكي كه عاشق بود ، يادش رفت ، يادش رفت كه عهد بسته ، يادش رفت زندگي را با عشق شروع كرده ، يادش رفت كه بليطي كه خريده يك طرفه است ...

يادش رفت كه زندگي وسوسه نيست ، يك لحظه نيست ، عمري است طولاني و يادش رفت كه روزي دوستش داشته است .

در لحظه اي كه حتي كوتاه تر از يك پلك زدن است خواست كه عاشق شود ، شروع كرد به عادت كردن ، رفت دنبال كس ديگري تا دوستش بدارد و خيالش از عشق ديرينه پاك بود . رفت و رفت يك لحظه هم فكر نكرد ، رفت تمام پل هاي گذرش را خراب كرد ، ديگر هيچ راهي نبود ، كسي كه روزي عشقش بود فراموش كرد و او تحمل نكرد نمي توانست به خاطر فراموش كردن نيمه اش هواپيما را نگه دارد ،نمي توانست برگردد و نمي توانست تمام خاطرات را فراموش كند . نيمه اش را واقعا گم كرده بود انگار كه از هواپيما پياده شده بود ، و كم كم محو شد ، تمام شد ، به يادها سپرده شد .

آدمك اين زندگي كه تنها مانده بود وقتي هواپيما هنوز نشسته بود قصد رفتن كرد ، اما آدمكي كه روزي عاشق بود و حالا به ته پل رسيده بود و تمام آرزوهايش از دستش ليزخورده بود و داشت دنبال آدمك معشوقه اش مي گشت ! همه جا را گشت ، تمام صندلي ها را نگاه كرد كسي نبود ، كسي كه براي او بود ، ديگر نبود ، سرش را به صندلي تكيه داده و از پنجره به آسمان و زمين زير پايش نگاه كرد ، يادش آمد ، ناگهان گريه كرد و فرياد زد ، يادش آمد كه با هم عهد بسته اند كه بمانند كه با هم بروند ، يادش آمد زير عهدنامه نوشته بود كه اين سفر فقط يك بليط دارد و اگر مسافري خسته شد از هم پروازش بايد خودش را به آسمان پشت پنجره بسپارد ، آدمك فراموش شده به عهدش وفا كرد و از هواپيماي زندگي پياده شد و چقدر زود به پايين رسيد ! گريه اش تمام فضا را پر كرده بود ولي خودش انتخاب كرد خودش روزي فراموش كرد، خودش رفت ، خودش دير بازگشت ، حالا ديگر دير است زندگي مختل شد هواپيما نشست !

پياده شد ولي در دنياي سياهي ها تنها بود و ديگر هيچ كس نبود ، كه باشد ، عاشقش باشد ، معشوقش شود ، اشتباه كرد و اشتباهش اين بود كه فراموش كرد ، همه چيز را فراموش كرد ، او عاشق نبود چون اگر بود عشقش يادش مي آمد ، او هم پرواز نبود چون اگر بود مي ديد كه بالش شكسته ، او از اول هم دست در دست يارش نداد چون اگر مي داد رفتنش را احساس مي كرد ، او در خيالش عاشق شده بود ، در خيالش بود ولي آدمكي كه وسط راه از تنهايي به پايين پريده بود ، باور كرده بود ، تمام عشقش را باور كرده بود و فكر مي كرد كه به عهدش وفادار باشد.

آدمكي كه فداي اين زندگي شد ، نه فداي فراموشي ، نه نه فداي خيال ، فقط خيال !

اي كاش آدمك ، به خيالش عاشق در خيالش هم پرواز مي كرد ، لا اقل اي كاش چتر نجاتي باقي مي گذاشت ، راهي براي برگشت ، او هيچ وقت برنگشت چون راهي نبود! تمام پل ها شكسته بود ، او به خيالش برگشت !

و به خيالش حالا تنها شده بود . او از اول تنها بود ، از اول در خيال بود ولي كاش به آدمك هم قدمش مي گفت كه همه چيزش خيال است .

خنده اش خيالي است شيرين و رفتنش خيالي است تلخ !

آدمك يادش رفته بود كه روزي چقدر دنبال نيمه اش مي گشته و چقدر زود از دستش داد كه چقدر زود حالتش برگشت ، عوض شد ، ديگر با نيمه اي پيدا شد ، كاش جفت نبود ، كه چه ساده همه ي چترها را برد ، چتر همسفرش را برداشت ، به خيالش او هميشه هست و مي ماند ولي نمي دانست در اين دنياي خيال اميد تعريفش كوچه ي بن بست زندگي نيست .

و آدمك معشوق خيال كرد كه چتري هست ، اميدي هست هنوز ، كاش آدمك غرق شده در آسمان هم ، خيالي بود .

ولي در يك لحظه فقط در لحظه ي خريد بليط آدمك از خيالش بيرون بود و آدمكي واقعي را براي دنياي خيالي اش انتخاب كرد آدمكي پر از احساس و باورعشق و اين بزرگترين گناهش بود ، گناهي كه فراموش كردنش سخت است و به فراموشي سپردنش خيالي محض !

وقتي به ته پل رسيد به جايي كه نيمه اش را گم كرده بود ، تمام آرزوهايش از دستش ليز خورد!

اي كاش كه تو خيال نباشي ! نه تو ،نه دنيايت و نه اين عشقت !

harfedeln — Tue, 19 Feb 2008 14:47:18 GMT

هیچ وقت انقدر ناراحت نبودم ، انقدر غم تو دلم نبود ، انقدر تنها و بی کس نبودم ، دوست دارم برای همیشه چشمم رو از این دنیا ببندم از این دنیایی که همیشه به همه تو دلم جا دادم همیشه خونه ی قلبم رو آب و جارو کردم همه کس و همه چیز رو توش جا دادم همیشه دلم و با این همه غم ، با این همه درد ، خالی نشون دادم تا همه بتونن دوباره غم توش روانه کنن .

نمی دونم سهم من از این دنیا چیه ، برای چی اومدم ، برای کی زندگی میکنم ، نمی دونم چرا همیشه باید مهمونه قلب همه باشم ، نمی دونم چرا ، چرا هیچ کس خونه ی قلبش و برای من آب و جارو نمی کنه ، یه جای خالی ، یه جای خیلی قشنگ ، یه جایی که انقدر زیبا باشه تا اگه منم زشتم ، تو اون زیبا بشم باز نمی کنه و با اون به اوج برسم به اوج زیبایی به اون کسی برسم که همه ، همه ی عاشقا دوستش دارن تا اونم دستم رو بگیره و با هم توی این آسمون بی کران پرواز کنیم ، تمام عمرم سعی بر این داشتم که به اون برسم ، با اون برج آرزوهام را بسازم ، تمام این سال ها که هر روزش گره هایی کور در زندگی عذابم می داد ، من به دنبال آجرهایی بودم تا برجم را بلندتر کنم ، انقدر بلند که شاید كسي مرا ديد ، دوست داشت ، عاشق شد لااقل عاشق این همه بلندی.

تا شاید آنجا

خدا هم مرا دید و کمی از باران مهرش را بر من فرو ریخت هر بار که باران می آمد با هر قطره ی باران آرزوهایی همراه بود ، آرزوهای من ، تو ، همه ی آدم ها ! ولی بعضی از این قطره ها به زمین نمی رسیدند ، بعضی خود را غرقه در بوسه ی خاک می کردند و فقط اندکی بر زمین می ماند ، جاری می شد تا برود ، برود به کوی آشنایی ، به کوی یار ، پنجره ی آشنایی خانه مان همیشه باز بود ولی هیچ گاه کسی از پنجره مرا ندید هیچ رهگذری نگاهی نکرد و گذشت ! هر چه نگاه کردم نشد ، هیچ چیز زیبایی نبود که دوستش داشته باشم ، عاشقش شوم و او را شاهزاده ی برج آرزوهایم کنم!

گذشت ! در اين سال ها همه چيز عوض شد ! تا اينكه يك روز رهگذر كوچه ي بن بست اميدم نگاهي به بالا انداخت ، مرا ديد ! و تنها كسي بود كه بي تفاوت رد نشد ! من محو نگاه او بودم كه در نگاهم گم شد ، به شوق ديدنش هر صبح به كوچه ي اين شهر نگاه مي كردم ، با ديدنش ديگر هيچ چيز و هيچ كس برايم مهم نبود ، فقط او بود و بس ! تمام بدنم يخ مي شد ، دستانم مي لرزيد ، نفس هايم با شرم بيرون مي آمد حتي اشك در چشمانم حلقه مي زد ! آرزو داشتم پرواز كنم و در كنار او در اين آسمان آبي عشق باشم !

همه ي احساسم را به زبان مي آوردم براي دوستي از جنس بهار ، دوستي كه آنقدر خوب و پاك بود ، آنقدر دوست داشتني كه با تمام وجود ، با تمام عشق همه را دوست مي داشت ، من احساسم را نمي دانم چه احساسي بود ، احساس شرم يا احساس شوق نمي دانستم به او گفتم و با توصيفاتم به من گفت كه ديگر عاشق شدم ! عاشق زيبايي كه مهر بي كران خدا در دلش بود وهمين بود كه هر شب پر از ياد او مي خوابيدم و هر صبح با شوق ديدارش بيدار مي شدم .

من حس مي كردم كه برج آرزوهايم ساخته شده و شاهزاده ي برج آرزوهايم بدون هيچ تاللي وارد قصرش شده ، در ذهنم بود وتمام افكارم مربوط به او بود و انقدر كه سر و صدا كرده بود مجبور شده بودم او را در زندان قلبم زندانيش كنم ، اميدوار بودم و اميد داشتم كه هيچ وقت از برج من خسته نشود ، قصرم را ترك نگويد ، نرود ، سايه اش را نبرد ، آخر سايه اش هم برايم زندگي بود !

اين پنجره باز بود به اميد نگاه او ، به عشق او و حتي كوچه نگاهم ديگر بن بست نبود و هواي شهر هم مه آلود !

حتي زماني كه گره هاي كوري در زندگي ام بوجود مي آمد از نگاهم مي گذراندمش و زندگي زيبا و رنگي بود به زيبايي بال فرشتگان ، به صداقت عاشقان ، عاشقاني كه به سوي نور مي رفتند ، نوري كه منشاش بلوري بود ، بلوري كه از ياد خدا ، عشق او پر بود همه چيز خوب بود ، زندگي زيبا بود با وجود او ، با ياد او ولي خيلي زود همه ي اين زيبايي ها ، همه ي اين عشق به پايان رسيد.

پاياني كه هيچ راهي براي بازگشت نداشت .

اين بار پنجره ي آشنايي ام با نگاه سرد عابران و با نگاه بي روح دوستان بسته نشد اين بار روزگار بود كه مي خواست اين پنجره بسته شود و هيچ گاه باز نشود به روي هيچ زيبايي ، او رفت ، نه با بي وفايي ، بي مهري ، بلكه با نامهرباني روزگار ، با خودخواهي روزگار ، او رفت ، رفت تا در كنار منشا زيبايي ، زيباتر شود ، او رفت چون عاشق بود ، عاشق كسي كه مهرش پايان ناپذير بود و عشقش بي پايان ، او رفت تا پنجره ي من به سوي نور باز شود نه به سوي عابران ، عابراني كه خود از من هم حتي تنهاترند و اميدم تنها خدا باشد و بس و با او براي هميشه زندگي را زيبا و رنگي ببينم و عاشقانه او را دوست بدارم تا او هم مرا بخواهد و با خود ببرد ، ببرد به جايي كه ديگر مهمان ناخوانده ي قلب هيچ كس نباشم ، به اميد همه زنده نباشم و پنجره ام را به سوي همه باز نكنم و فقط با آن زيبا باشم و به عشق بي كرانش دل ببندم تا به اوج برسم !

من نمی خـوام فـکـر کـنـی کـه عـاشقیم یه حرفه

یه کــم اگــه نبــاشی آب مـی شه مثـل بـــرفـه

دلـم می خواد بـدونـی دلـم مـث یـه دریـاس

به وسعت نگاهت٫عمیق وخیس وژرفه